(δημοσιεύθηκε στο pbnews.gr στις 06.07.2019)
Ο εμφύλιος πόλεμος (1946-1949) δεν αποτελεί βίωμα για την πλειοψηφία των Ελλήνων σήμερα. Τον θυμούνται καλά όμως οι γονείς και οι παππούδες μας. Είτε μέσα από τις δικές τους μνήμες, είτε μέσα από τις αφηγήσεις των γονιών τους τα χρόνια μετά τον πόλεμο. Τότε ο φανατισμός έφερε αδέρφια απέναντι σε αδέρφια, φίλους απέναντι σε φίλους, Έλληνες απέναντι σε Έλληνες. Διχασμός.
Μετά τον εμφύλιο υπήρξαν περίοδοι που ο διχασμός έγινε εργαλείο ιδεολογικής εκκαθάρισης και διώξεων εξαιτίας των γεωπολιτικών αναγκών της εποχής. Κομμουνιστές απέναντι σε εθνικόφρονες, εθνικόφρονες απέναντι σε κομμουνιστές. Μάλιστα, το τότε παρακράτος λειτουργούσε υπόγεια και παράλληλα με τις επίσημες κυβερνήσεις.
Με την Μεταπολίτευση το 1974 το παρακράτος διαλύθηκε και με την άνοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία οι Έλληνες διχάστηκαν και πάλι από μικροκομματικές σκοπιμότητες σε πράσινους και μπλε. Δεξιούς και αντιδεξιούς. Τα συνθήματα του παρελθόντος επιστρατεύθηκαν για να εξυπηρετήσουν το «μάντρωμα» του ελληνικού λαού, στο μπλε και στο πράσινο «μαντρί». Πρωτεργάτες αυτοί του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ακολούθησαν ευχαρίστως οι της ΝΔ. Στη δεκαετία του 1990 αυτοί οι διαχωρισμοί εξασθένησαν και στη δεκαετία του 2000 (τη λεγόμενη «δεκαετία της αμεριμνησίας») το χρήμα που έρεε άφθονο από τα φθηνά δάνεια και η κατανάλωση σχεδόν εξαφάνισαν αυτού του τύπου τους διαχωρισμούς.
Η δεκαετία του 2010 και η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους, έφεραν στην επιφάνεια οργή, αγανάκτηση, θυμό. Η ευκαιρία εκμεταλλεύσεως των συναισθημάτων αυτών για κομματικούς λόγους ήταν μοναδική. Αρκετά κόμματα επένδυσαν σε αυτά, όπως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η Χρυσή Αυγή, οι ΑΝ.ΕΛ.. Η κυβέρνηση του 2015 από ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΑΝ.ΕΛ. έγινε ακριβώς πάνω σε αυτή τη βάση. Εργαλειοποίησης του θυμού της κοινωνίας. Στο αποκορύφωμα της πρακτικής αυτής βρίσκουμε τις ημέρες πριν το δημοψήφισμα. Η ηγεσία της κυβέρνησης έσπειρε μίσος, έφερε διχασμό. Πρωτόγνωρο για όσους μεγαλώσαμε στη μεταπολίτευση. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το μίσος στα πρόσωπα πολλών συμπολιτών μου. Το μίσος απέναντι σε αυτούς που είχαν διαφορετική άποψη. Το μίσος που αντανακλούσε το σύνθημα του Πρωθυπουργού «ή αυτοί ή εμείς. ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν».
Η διακυβέρνηση των 4μιση ετών μου στοίχισε πολλά ως πολίτη, ως επαγγελματία, ως ανθρώπου. Αυτά μπορώ να τα ξεχάσω και να προχωρήσω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, όμως, το διχασμό που επέβαλαν τα κόμματα που μας κυβέρνησαν με μαέστρο τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα Αλέξη. Πλησιάζοντας οι εκλογές, αυτό έχω καθημερινά στο μυαλό μου.
Οι Έλληνες χρειαζόντουσαν – και χρειάζονται- πάνω απ’ όλα ψυχική ενότητα. Χωρίς αυτή και χωρίς την κοινωνική συνοχή δεν θα μπορέσουν να προοδεύσουν.
Πηγαίνοντας αύριο στην κάλπη αυτά θα έχω στο μυαλό μου. Δεν ξεχνώ.
Σπύρος Ζαφείρης 
Σχολιάστε