Σπύρος Ζαφείρης

Το πεντάχρονο κοριτσάκι πλησίασε την καγκελόπορτα της αυλής του νηπιαγωγείου, έβγαλε το χέρι του έξω από τα κάγκελα και άφησε να πέσει η τσαλακωμένη συσκευασία από το κολατσιό του στα πλακάκια του πεζοδρομίου. Μου έκανε εντύπωση αυτή η συμπεριφορά και επέστρεψα στο σημείο ζητώντας από τα παιδιά να φωνάξουν κάποιο «δάσκαλο», μιας και δεν φαινόταν κάποιος ενήλικας πουθενά. Πράγματι, ήρθε σε λίγο ένας κύριος, τον ενημέρωσα δείχνοντάς του το χαρτί πάνω στο πεζοδρόμιο και μου απάντησε ότι «εμείς τους τα λέμε συνέχεια, αλλά δεν μαθαίνουν τόσο γρήγορα. Είναι πολύ μικρά ακόμη». Ναι, ακούγεται σωστό αυτό. Όμως το παιδί είχε μάθει ότι στον χώρο μας δεν πετάμε κάτω σκουπίδια, αλλά δεν του είχαν μάθει ότι ο δημόσιος χώρος είναι επίσης «χώρος μας». Η κίνησή του αυτή αυτό υποδηλώνει. Αυτό ας το χρεώσουμε στους δασκάλους και κυρίως στους κηδεμόνες τους. Στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εν έτη 2019, τα παιδιά δεν εκπαιδεύονται στο σεβασμό του δημοσίου, του κοινού χώρου. Εκπαιδεύονται στο σεβασμό μόνο του ιδιωτικού χώρου. Καμία πρόοδος. Είναι απογοητευτικό που ακόμη δεν το έχουμε εμφυσήσει στις νέες γενιές που τώρα διαμορφώνουν τα βασικά γνωσιακά χαρακτηριστικά τους. Τι αλλαγές νοοτροπίας μπορούμε να περιμένουμε από αυτά στο μέλλον;