Γνώριζα την GP ως μια διεθνή ΜΚΟ η οποία από το 1971 είναι δραστήρια στην προάσπιση του φυσικού περιβάλλοντος του πλανήτη μας. Την (παρ)ακολουθούσα εδώ και τριάντα περίπου χρόνια στις δράσεις της. Τη στήριζα με λίγες χρηματικές εισφορές και αγορές προϊόντων της ως έμμεση εισφορά, καθώς είχα διαπιστώσει την ανεξαρτησία της, τη λογοδοσία και διαφάνειά της, τον ειρηνικό ακτιβισμό της, τις επιτυχίες της στα θέματα του περιβάλλοντος. Κυρίως όμως για την πολιτική της ουδετερότητα.
Πρόσφατα είδα δημοσίευση του ελληνικού γραφείου της Greenpeace η οποία δεν είχε να κάνει με το περιβάλλον αλλά με το Μεταναστευτικό, καλώντας σε στήριξη τη – διάσημη πλέον – πλοίαρχο του σκάφους που παράκουσε τις εντολές της ιταλικής κυβέρνησης και αποβίβασε μετανάστες στη Λαμπεντούζα. Έκπληκτος, αφού έψαξα στις σελίδες της να δω αν τροποποίησε τους σκοπούς της ως ΜΚΟ μετά από τόσα χρόνια και αφού δεν βρήκα κάποια σχετική πληροφορία, κάλεσα στο γραφείο. Η κυρία που μου απάντησε στην κλήση δεν με διαφώτισε πάνω στο θέμα και αρκέστηκε να μου αναφέρει ότι είχε κάνει δημοσίευση για το Μεταναστευτικό και στο πρόσφατο παρελθόν. Την επομένη έστειλα e-mail υπ’ όψη του διευθυντή του γραφείου (δεν βρήκα πουθενά το όνομά του/της) και ζήτησα διευκρινίσεις. Σήμερα ήρθε η απάντηση, χωρίς όνομα στην υπογραφή. Επιβεβαιώνει, με δημιουργική ασάφεια, ότι η Greenpeace έχει προσθέσει «ΚΑΔ» (όπως θα λέγαμε για δραστηριότητα επιχείρησης) και …ξέχασε να μας το πει.
Δεν έχω αντίρρηση για το ότι η ΜΚΟ επέλεξε να προσθέσει και νέο αντικείμενο ενασχόλησης. Δεν είμαι μέλος της για να ερωτηθώ. Όμως, όφειλε να το δημοσιοποιήσει, με σαφή τρόπο, ότι πλέον, εκτός από τα θέματα οικολογίας και περιβάλλοντος, θα εμπλέκεται και στο Μεταναστευτικό. Όφειλε να ενημερώσει και τις πληροφορίες στις σελίδες της με ξεκάθαρο τρόπο. Μια ΜΚΟ που έχτισε το όνομά της παγκοσμίως εδώ και 50 χρόνια πάνω στα σημαντικά ζητήματα του περιβάλλοντος, όφειλε να ενημερώσει τους υποστηρικτές της -και όχι μόνο- για αυτή τη σημαντική αλλαγή. Είναι θέμα ηθικής τάξεως και ευθύνης.
Η απάντηση του γραφείου παρατίθεται παρακάτω και, κατά την εκτίμησή μου, αποπνέει και πολιτική χροιά. Η μετατόπισή της από τους αρχικούς σκοπούς και αρχές, είναι φανερή.
«Greenpeace Greece <gpgreece@greenpeace.org>
Προς:Spyros
16 Ιουλ στις 2:06 μ.μ.
Σε μία Ευρώπη που υψώνει τείχη, μας κουνάει το δάχτυλο και μας μαλώνει που φέραμε το «πρόβλημα» στην πόρτα της, είναι δύσκολο να διατηρήσουμε τη λογική και την αισιοδοξία μας.
Κυβερνήσεις, φορείς, κόμματα, δήμαρχοι, ο καθένας μας δοκιμάζεται και παίρνει θέση. Είτε με το φόβο είτε με την ελπίδα. Ο πρώτος συχνά ενισχύεται με μίσος και η δεύτερη αποδυναμώνεται με αφέλεια. Δεδομένου ότι η χώρα μας αποτελεί την κύρια πύλη εισόδου στην Ευρώπη για εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους και κυνηγημένους (εν δυνάμει, για μερικά εκατομμύρια), ο καθένας μας έχει την ευκαιρία να βγάλει έξω τον πραγματικό του εαυτό.
Η ενωμένη Ευρώπη βλέπει σήμερα πόσο έωλο και ατελές είναι το επιχείρημα της ενοποίησης, όταν μπροστά σε μία μεγάλη πραγματική εξωτερική πρόκληση, τα μέλη της υψώνουν εξωτερικά και εσωτερικά τείχη αντί να στραφούν στις ανθρώπινες αξίες που τους φέρνουν κοντά. Η ενωμένη Ευρώπη φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα στο μίσος και το φόβο. Η Ευρώπη φαίνεται να επιλέγει την απομόνωση, να κλείνει την πόρτα και τα μάτια και να ξεχνά την ιστορία της. Η Ευρώπη βλέπει την ξενοφοβία να γιγαντώνεται και συχνά προσπαθεί να την προσεγγίσει επιφανειακά και αποφεύγοντας να αγγίξει την ουσία του προβλήματος. Μόνο που εδώ υπάρχουν κάποιοι που είναι σίγουρα χαμένοι: μερικά εκατομμύρια άνθρωποι που -διωγμένοι από πολέμους και απολυταρχικά καθεστώτα- αναζητούν ειρήνη και ασφάλεια.
Ναι λοιπόν, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ας διαλέξουμε τον καλό μας εαυτό και ας τον κρατήσουμε στην επιφάνεια. Για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Για να κάνουμε τον κόσμο μας καλύτερο.
Σε αυτή την προσπάθεια, κανένας δεν περισσεύει.
Η Greenpeace συμμετέχει ενεργά στον αγώνα των ανθρώπων για δικαίωμα στη γη, την οποία όλοι μοιραζόμαστε.
Με εκτίμηση
Greenpeace Greece
Σπύρος Ζαφείρης 
Σχολιάστε